Over Kopje

Kopje ken ik alleen van mijn gastenboek. De berichten die ik daar regelmatig vond, leken me wel een eigen pagina waard.

 

Ritme
vrijdag 6 oktober

Ik hoor vier verschillende ritmes. Twee ervan zijn mechanisch; het getik van twee wekkers…één in deze kamer en één in de aangrenzende. De andere twee zijn organisch; mijn bloed dat in pulsend tempo door mijn oren suist bij elke hartslag, en -tenslotte- mijn ademhaling.
En ik die dacht dat er geen regelmaat zat in mijn leven.

Theater
donderdag 21 september

Boven onze tuin hebben de wolken zich teruggetrokken tot een amfitheater met een azuurblauw podium. Ruisend applaus stijgt op van de boomblaadjes. De scène zweeft in het licht van één grote gele schijnwerper.

Niemand die let op de figurant hier beneden.

Gelukkig maar.

 

Stappen
maandag 4 september

Misschien is het leven wel een tocht, waarbij het niet gaat om het doel ervan, of het vertrekpunt, maar om het aantal stappen dat je zet om hem af te leggen. Wie in zijn bestaan evenveel voetstappen heeft gezet, om elk plekje op aarde te kunnen betreden, die wordt beloond met het doel. Het doet er niet toe waar die passen gemaakt worden : je mag zelfs je hele leven op één tegel staan trappelen,dat mag je kiezen &ook de grootte en het tempo mag je zelf bepalen, alleen het aantal is beperkt, en je moet goed overwegen wat je met dat gegeven getal doet...

Maar ik vergis me wel vaker.

 

Boek
woensdag 16 augustus

Toen ik het boek meebracht, dacht ik dat het gewoon een spoor zou worden van mijn bestaan in het hare. Dat ik opgevouwen tussen de bladzijden ervan zou zitten wachten op haar ranke vingers, die met hun bewegingen de letters beademen.Letters van woorden die ik haar eigenlijk had willen zeggen. En die ze, ondanks mijn zwijgen, toch heeft gehoord.

Winkler Prins, grote encyclopedie, deel M-R.
vrijdag 11 augustus

Van zodra ik de boekhandel binnenkwam, overviel mij het onbehaaglijke gevoel daar niet thuis te horen. Alsof ik mij eigenlijk hoorde te verontschuldigen omdat ik er binnenkwam & met mijn door de zon afgebleekte jasje, mijn rafelende mouwen, mijn versleten gympen en mijn warrige haar. Ik probeerde de prangende, ietwat hooghartige blikken van de rest van het clientèle te negeren, en sloeg zelfs het aanbod van één van de bedienden af, onder het voorwendsel dat ik zelf eerst een beetje wilde rondkijken. Het was er koel binnen, en er heerste een bijna plechtige sereniteit. Ik wist zeker dat iedereen het luide gebons in mijn borstkas kon horen, maar buitengaan kon ik niet, ik moest dit afmaken & Schoorvoetend naar de afdeling filosofie en wetenschap dus, waar ik het ene na het andere monumentale werk van de plank haalde, een paar woorden op de achterflap las, en met een knikje probeerde te bewijzen dat het mij allemaal wel bekend was. Telkens ik over mijn schouder keek, merkte ik hoe het personeel mij nog steeds nauwlettend in de gaten hield (misschien voelden ze het al aankomen). Ik ging nog een tijdje door met mijn spel, en koos dan een mooi ingebonden boek, met een sobere, marineblauwe linnen kaft , met daarop letters in witte inkt. Half opgelucht - half glunderend overhandigde ik het boek aan de verkoper bij de kassa. Eerst keek hij me een beetje vragend aan, richtte zijn blik vervolgens tot zijn medewerkers en mompelde ze iets toe. Daarop ontspon zich een onrustige conversatie tussen het gezelschap & catalogussen werden geraadpleegd, rekenmachines bovengehaald, er werd naarstig gecalculeerd en gediscussieerd, tot wanneer ze uiteindelijk een conscensus bereikten. Ondertussen was ik al behoorlijk ongerust geworden, en haastte me dus, na het betalen, maar snel uit de winkel. Ik voelde hun priemende blikken nog op mijn rug, zelfs toen ik alweer een andere straat was ingeslaan. Daar kwam ik wat op adem, en haalde het boek uit de bruine papieren verpakking. Bij het zien van de kaft, begreep ik het plots allemaal...

 

Kaleidoscoop
woensdag 26 juli

Nog niet zo heel lang geleden, was ik in de stad op bezoek bij een vriend van me, die in het bezit was van een kaleidoscoop. Nu ken je vast wel het principe van een kaleidoscoop…het is een soort kijkbuis, waarbij aan de binnenkant een heleboel spiegeltjes zijn aangebracht, zodanig dat wanneer je door de buis naar een voorwerp kijkt, dat voorwerp tientallen keren weerspiegeld wordt. Het wonderlijke aan zo’n toestel is, dat je in elk spiegeltje een andere afbeelding ziet van dat object, alsof elk spiegeltje er zijn eigen versie van geeft, zijn eigen specifieke interpretatie. Specifiek, want telkens anders, afhankelijk van de plaats van het spiegeltje in de kaleidoscoop. En toch, hoe verschillend die afbeeldingen er ook mogen uitzien, het blijven toch nog altijd relatief waarheidsgetrouwe weerkaatsingen van het oorspronkelijke object. Nu wil het toeval dat het hier om een vrij oude kaleidoscoop ging, waardoor hier en daar een spiegeltje gebarsten was, zodanig dat het beeld van het voorwerp daar versplinterd werd : de specifieke interpretatie was verstoord. Op dat eigenste moment drong het niet onmiddellijk tot me door, maar nu ik er over nadenk, is dat zo ongeveer de meest nauwkeurige omschrijving die ik over mezelf kan bedenken. Ik ben een gebroken spiegeltje in een kaleidoscoop.

 

Woorden
Vrijdag 14 juli

Vaak heb ik de indruk dat de woorden die ik daarnet nog uitsprak, plotseling kleine weerhaakjes hebben gekregen aan hun randjes, waardoor het heel erg pijnlijk wordt om ze terug in te slikken. Gedachten zijn ook onhandelbare dingen. Het ene moment liggen ze nog in hun onzichtbare substantie tussen ons in, het andere moment verdampen ze, even snel als een ademteug een zucht wordt. Een subtiele metamorfose van molecules naar molecules, met als enig zichtbaar teken, misschien een frons op je voorhoofd.

Het spijt me.

 

Geluiden
Donderdag 29 juni

En wij maar praten over geluiden die we niet konden thuisbrengen, alsof het verdwaalde kleine kindertjes waren, en wij vreemdelingen op doorreis. Wij denken alleen maar in tastbaarheden.

 

Gewicht
Zondag 25 juni

Ik heb het wel tien keer opnieuw gemeten. Eerst de ene cassette onderzocht , en dan nauwgezet op zoek naar details die verschilden van de tweede. Ik heb niets gevonden... alles was precies hetzelfde : de stickers op de zijkant, de bandlengte, het merk in reli…f in de linkerbovenhoek, het doosje waar ze inzaten, & geen enkel verschil. Voor mij lagen twee exacte kopie…n. En toch weegt 'The Trial' tien gram meer dan 'Citizen Kane'.

 

De geur van een huis
Maandag 19 juni

Er zijn mensen die beweren dat ik ruik naar het huis waarin ik woon. Nochtans heb ik altijd de indruk gehad dat uit ons huis geen enkelvoudige overheersende geur te distilleren wás, hoogstens een combinatie van verschillende geuren, die elk voor zich ook nog eens veranderlijk zijn. Zo ruikt bijvoorbeeld vandaag : De woonkamer naar de withete gloeilampen. De keuken naar gebrande suiker. De badkamer naar natte handdoeken. De logeerkamer naar onverluchte kleren. Mijn slaapkamer naar de pas gewassen gordijnen. Mijn werkkamer naar olieverf en stuifmeel. Stuk voor stuk verwisselbare, onvaste geuren die kunnen weggejaagd worden door verse buitenlucht doorheen een geopend raam of door een van de synthetische geuren na een grondige poetsbeurt. En toch neemt een vreemdeling blijkbaar al die geuren in hun geheel en terzelfdertijd waar, misschien wel elke geur die ooit in ons huis heeft gehangen, alsof ze allemaal zijn gebleven, en elkaar gewoon beurtelings overstijgen & Die variabele symbiose van geuren, noemt de vreemdeling dan de geur van het huis, terwijl ik, als bewoner, zelfs ondanks diepe concentratie, nauwelijks in staat ben om de afzonderlijke geur van elke kamer te onderscheiden. Waarmee maar weer eens bewezen is : vertrouwelijkheid (of het gebrek daaraan) zorgt voor bedrieglijke perceptie.

 

Niezen
Maandag 29 mei

Ik denk dat ik me er nu maar bij neerleg : ik kan niet niezen. Telkens wanneer ik een kriebel voel opkomen, ergens diep in het midden van mijn hoofd, of vlak aan de neuswortel, dan weet ik het al: die haalt het nooit. Kijk, ik kan me best wel inbeelden dat het voor zo'n kriebel ook niet makkelijk is om in het pikdonker de juiste weg te vinden tussen bloedvaatjes, botjes, zenuwtjes, en holtes, maar na al die jaren verwacht ik toch wel een beetje meer inzet. Soms help ik ze zelfs een beetje : zo heb ik al een paar keer geprobeerd om de geur op te snuiven van een bladzijde uit mijn oude biologieboek, met daarop een anatomische prent van de menselijke luchtholtes, maar ik vermoed dat mijn kriebels niet over de nodige intelligentie beschikken om daar wijs uit te raken. Dat leid ik af uit het feit dat ze altijd terecht komen in mijn keel. En wanneer zo'n kriebel dan op z'n hevigst is, klaar om in dramatische euforie naar buiten te komen, waardoor ik wel iets móét ondernemen, dan weerklinkt er dus alleen maar zo'n korte belachelijke hoest, achter een gesloten mond gesloten dan nog, een beetje zoals een hond dat zou doen. Het gekke is dat ik onmiddellijk erna ook altijd eventjes zin heb om aan mijn oor te krabben.

 

Mijn slaap ontwaakt sneller dan ik
Maandag 22 mei

Mijn slaap ontwaakt sneller dan ik. .'s Ochtends stijgt hij op uit mijn hoofd, als een zeepbel, spat uiteen, en de druppels die dan op mijn gezicht vallen, zorgen ervoor dat ik ook wakker word. Het is een geheimzinnig proces, dat zichzelf in stand schijnt te houden. Ik geloof niet dat ik de uit elkaar gespatte slaap overdag weer absorbeer, neen, ik denk dat ik gewoon een heleboel slaap in me heb zitten, een bijna onuitputtelijke voorraad, die elke ochtend een klein beetje vermindert, om plaats te maken voor een nieuwe droom die ik die nacht heb opgedaan. Misschien zal op een nacht alle slaap vervangen zijn door droom, en dan kan er 's ochtends niets meer op mijn gezicht spatten om me wakker te maken.

 

Spiegel
Maandag 8 mei

Ik zou gezworen hebben dat ik er aan de andere kant van de spiegel gelukkiger uitzag, deze morgen. Alsof mijn echte leven zich eigenlijk daar afspeelt. Een wereld waar ik slechts hier en daar een glimp van kan opvangen, en waar een betere "ik" woont,die soms naar me kijkt in grote uitstalramen, of in achterruiten van geparkeerde auto's, in brilglazen of in volgelopen wasbakken.

 

het mooie zittende meisje (deel 4)
Maandag 1 mei

Ik ging zitten aan de leestafel, en legde een potlood en een schrijfblokje voor me neer. Ik wachtte tot ze binnenkwam, en toen ze dat deed, schreef ik het eerste woord op wat in me opkwam. "IK". Dan stond ik op van mijn plaats, en ging tussen de boekenrekken lopen. Zij liep op de leestafel af, las het woord op het papier en schreef er twee andere woorden onder. Dan koos ze een boek en ging weer weg. Ik haastte me terug naar de tafel en herlas wat ik daarnet haastig had neergekrabbeld . Daaronder stond nu in sierlijke letters : "IK OOK". Sindsdien betrap ik mezelf erop dat ik luidop zit te praten in de bibliotheek.

 

druppels (deel 2)
Zaterdag 22 April

Beste vraagstellers. Hoe je tussen de regendruppels door kunt lopen ? Tja,wat zal ik zeggen...ik ben een kind van de dauw... En ik kan alleen maar hopen dat een toevallige voorbijganger die zoiets zou opmerken,bij zichzelf denkt : laat ik het maar lekker voor mezelf houden.

 

het mooie zittende meisje (deel 3)
Zaterdag 8 April

Ze had me gevraagd in welk boek ik zou willen wonen. Dat zou dan het boek worden dat ze die dag zou ontlenen. Een beetje overrompeld door haar spontane vraag, mompelde ik iets over "Het Boek van de Lach en de Vergetelheid". Een heel zachte frons tekende zich af op haar voorhoofd, en ik hoorde haar fluisteren : "Kundera, k...k...k..." terwijl ze de rekken afspeurde. "Het is uitgeleend" klonk het, even later, van achter een boekenkast, en eventjes, hééél eventjes maar, voelde het alsof ik haar had bedrogen.

 

Druppels
Maandag 3 April

Soms, als ik tussen de druppels van de regen loop, en zo, ondanks de plensbui, toch nog droog de overkant van de straat bereik, dan denk ik wel eens : had iemand dat nu maar gezien.

 

Het meisje in de bibliotheek (deel 2)
Vrijdag 24 Maart

Het mooie, zittende meisje heeft mij een vraag gesteld. En niet de inhoud daarvan boeide me, maar louter het feit dat zij ze stelde. Mijn god, wat is het lang geleden dat iemand mij iets heeft gevraagd...het lijkt wel een eeuwigheid. Eigenlijk is liefde een doorlopende ondervraging. Ik vraag me af of ik altijd de juiste antwoorden zal geven.

 

Het meisje in de bibliotheek (deel 1)
Maandag 20 Maart

Gisteren zat er een meisje luidop te praten in de bibliotheek. Dat is pretentieus.In een bibliotheek zijn al zoveel woorden tegelijkertijd aanwezig, dat de jouwe eigenlijk overbodig worden.Daarom moet je er ook fluisteren.Je hoeft er namelijk heus niet trots op te zijn dat je andermans woorden kunt combineren.Daarom fluister ik ook in een bibliotheek als ik er alleen ben.En ik ben er nooit alleen. Dat meisje zit er altijd.

 

Lichaam
Donderdag 9 Maart

vandaag zei ze tegen me : "jouw lichaam schikt zich naar het mijne, zoals een hand zich schikt naar wat het wil verbergen." Ik keek over mijn schouder. En ik was alleen.