U bent aan de beurt.

- Och, die mevrouw mag wel eerst.

Maar u zit hier al de hele ochtend en u heeft 20 patienten voor laten gaan. Komt u nu maar. Wat is het probleem?

- Eh... Geen probleem.

Maar waarom kwam u dan hier?

- Eh... Het leven... Het gaat te snel. Veel te snel. Er is zo weer een jaar om voor je het weet. En dan denk je "Wat heb ik nou allemaal gedaan?" En dan zeg je "Geen flauw idee."

Tja, dat hoort bij het leven. We moeten ons er allemaal bij neerleggen.

- Nee hoor. heb ontdekt dat er bepaalde plekken zijn waar de tijd minder vat op heeft. Geen idee waarom. Misschien aardstralen of zo. Ik voel het direct. En de meest krachtige plek, waar de tijd bijna stil staat, is toevallig in uw wachtkamer. Ik zat daar een ochtend, maar naar mijn gevoel wachtte ik daar de hele dag. Of twee dagen. Zo kan ik mijn leven flink oprekken. Het is alleen een stuk saaier. Is het goed als ik vaker kom? Met wat boeken en een radio?

 

Daar stond ik dan. Ik hoefte niet te huilen. we hadden de veter goed srak om mijn arm gebonden. mijn vader hield mijn hand vast. Daar is mevrouw Balie! ''Goedendag mevrouw mijn zoon heeft vannochten zijn hand door de cirkel zaag gehaald. ''zoho! Stont die AAN dan'' ''Ja ik geloof dat tie draaide ja.. dat moet haast wel want hij is er helemaal af'' Mijn vader liet mijn hand zien en tilde meteen ook even mijn arm in de lucht. ''Kan die er weer op genaait worden mevrouw?'' ''Weet u zeker dat de hand van uw zoon is?'' ''mevrouw Balie! moet u eens even goed naar me luisteren! Ik weet heus wel hoe de hand van mijn zoon er uit ziet! en bovendien wij zagen vornamelijk houd, planken en beden...        -------wie maakt dit verhaal af!?--------maar ik zit niet echt op de dood te wachten...u2 u2 heeft ├Ęcht mooie nr.s vooral die ouwe.i take you slow dancing...Het leven is de wachtkamer van de dood.