| nadat ik m zo reflexmatig van het balkon afgeschopt heb, niks ''hij viel'', nee hij viel niet, ik schopte m en hard ook! hij was wel degelijk liefdevol terwijl ik stond te tieren, desondanks zeer bezorgd over mij, maar hij kent me nog niet, ikzelf heb totaal geen last van zo'n gefrustreerde afreagerende woedeuitbarsting (behalve dan dat ik nu de tuinman moet missen), reageer me onbeschaamd af en doe niet aan verdovende middelen. hijzelf ook niet inderdaad, maar elke botanicus weet toch van dit soort brouwsels, de liefde voor plant, dier, mens en hun mogelijkheden sluiten elkaar toch helemaal niet uit en de dokter hoeft toch niet persé zijn eigen medicijn te gaan misbruiken! wat een voze achterdocht! ach tuinman, inderdaad, je bent te goed voor mij, botte appelbloesemsnuitkever.
|
|